Zapowiedź rundy we Francji

Kolejna eliminacja Rallycrossowych Mistrzostw Świata rozegrana zostanie na francuskim torze Circuit de Lohéac. Obiekt znajduje się w miejscowości Lohéac położonej 280 km na zachód od Paryża stanowiącego stolicę Francji. Miasto posiada wiele cennych i znanych na całym świecie budowli. Należą do nich upamiętniający zwycięstwa Francji w wojnach Napoleońskich łuk triumfalny, Gotycka katedra Notre-Dame, budynki Uniwersytetu Sorbony, a także górująca nad Paryżem wieżą Eiffla. Wieżę zbudowano na odbywającą się w 1889 roku wystawę światową. Stalowa konstrukcja miała demonstrować potęgę gospodarczą i inżynieryjną Francji. Jej wysokość w chwili ukończenia budowy wynosiła 312 metrów. Była to najwyższa świata aż do 1930 roku, gdy w Nowym Jorku powstał 40 Wall Street.  Obecnie po zamontowaniu na jej szczycie nadajników wieża ma 324 metry wysokości. Pomysłodawcami jej budowy byli Maurice Koechlin i Émile Nouguier, projektanci pracujący w biurze Gustave Eiffela, konstruktora mostów, wiaduktów i śluz. Budowla miała być początkowo zdemontowana po 20 latach, lecz szybko znalazła zastosowanie, jako dobre miejsce dla przyrządów meteorologicznych, a później także anten. 

Francja od dawna jest silnie związana ze sportem motorowym. 26 lipca 1906 zorganizowano w tym kraju pierwszy w historii wyścig Grand Prix odbywający się na zamkniętym torze. Zwycięstwo na torze w Le Mans odniósł węgierski kierowca, Ferenc Szisz. Wcześniejsze zawody rozgrywano na trasach z jednego miasta do drugiego. W 1925 roku Grand Prix Francji znalazło się po raz pierwszy w kalendarzu międzynarodowych zawodów. Od utworzenia Mistrzostw Świata Formuły 1 wyścig zajmował miejsce w kalendarzu z jednym wyjątkiem w 1955 roku aż do 2008 roku. Wtedy to z powodów finansowych tor Magny Cours wycofał się z organizacji imprezy. Kraj jest także gospodarzem słynnego wyścigu 24-godzinnego w Le Mans.  Pierwsza edycja imprezy na Circuit de la Sarthe rozegrana została w 1923 roku. Na krótszej pętli tego toru, znanej jako Bugatti Circuit, ścigają się zawodnicy rywalizujący w Moto GP, rozgrywany jest na niej także 24 godzinny wyścig motocyklowy. Francja gości również eliminację Rajdowych Mistrzostw Świata. Asfaltowy rajd, znany pod nazwą Tour de Corse znalazł się w kalendarzu WRC w 1973 i zajmował je do 2008. W 2010 roku Rajd Francji przeniesiono do Alzacji. Impreza gościła w rodzinnych stronach Sébastiena Loeba przez 4 lata, natomiast tegoroczna edycja ponownie zostanie rozegrana na Korsyce.

Francja jest również gospodarzem rundy Rallycrossowych Mistrzostw Świata. Zawody rozgrywane są na Circuit de Lohéac, który powstał w 1976 roku. W 1978 roku Rallycrossowe Mistrzostwa Europy zawitały po raz pierwszy do Francji, na obiekt w Lohéac. Rok później imprezę zorganizowano na Circuit des Ducs, a dwa lata później na Circuit Copreco. Francuska runda rozgrywana była na róźnych torach powracając na Circuit de Lohéac w 1982, 1988 oraz 1993. Po raz kolejny seria pojawiła się na tym torze dopiero w 2013 roku. W 2014 obiekt znalazł się w kalendarzu nowo powstałych Rallycrossowych Mistrzostw Świata. Zawody wygrał jadący Citroënem DS3 Petter Solberg.

Rallycross cieszy się dużą popularnością we Francji zarówno wśród kibiców jak i kierowców. Przejawia się to ilością widzów, którzy przyjdą oglądać niedzielną rywalizację, jak i liczbą zawodników biorących w niej udział. Na liście startowej widnieje aż 37 kierowców w samochodach kategorii supercars. Największym zainteresowaniem cieszy się start Yvana Mullera w zespole Albatec Racing. Francuz jest czterokrotnym mistrzem WTCC, a także mistrzem serii Androos Trophy. Jego kolegą zespołowym będzie Jérôme Grosset-Janin. Podczas tej rundy ponownie ujrzymy na torze dwa Mini zespołu JRM Racing. Za ich kierownicą zasiądą Guerlain Chicherit - zdobywca Pucharu Świata w rajdach terenowych, 8 na mecie Rajdu Dakar w 2013 roku oraz Guy Wilks, Brytyjski kierowca rajdowy, wicemistrz serii Junior WRC. Przygotowanym przez Olsberga Fordem Fiestą wystartuje ponownie Henning Solberg. W zawodach weźmie także udział jadący Peugeotem 208 François Duval, Belgijski kierowca rajdowa startujący w przeszłości w fabrycznych zespołach Forda, Citroëna i Stobarta. Peugeotami wystartują także Jonathan Pailler, Gaëtan Serazin, Fabien Pailler i Gilles Franco natomiast Laurent Bouliou skorzysta z Peugeota 207.  Podczas zawodów ujrzymy po raz pierwszy Libańskiego kierowcę, Nabila Karama, który wystartuje Citroënem DS3, podobnie jak Steven Bossard i Hervé "Knapick" Lemonnier. Citroënem C4 wystartuje tymczasem Jean-Babtiste Dubourg. W Renault Clio ujrzymy Fabiena Chanoine, w Fieście Kevina Proctera a w Audi A1 pochodzącego z Węgier Tamasa Karaia. David Olivier wystartuje w Renault Logan. Jego samochód jest napędzany przez 3,5 litrowy wolnossący silnik Renault V6 o mocy 455 KM. Jest to pierwszy start samochodu z silnikiem atmosferycznym w Mistrzostwach Świata. Zawody we Francji stanowią również rundę Mistrzostw Europy w kategorii S 1600. Do rywalizacji zgłosiło się w niej 30 kierowców.

Przed rundą na Circuit de Lohéac w klasyfikacji generalnej prowadzi Petter Solberg z dorobkiem 193 punktów. 153 punkty ma Timmy Hansen, 140 Andreas Bakkerud. 1 punkt do Norwega traci Davy Jeanney. Johan Kristofferson po zawodach w Norwegii spadł na piątą pozycję i ma na swoim koncie 135 punktów.

Lokalizacja - Lohéac, Bretania, Francja
Data - 6 września
Długość toru - 1088 m
Szerokość - 16 m
Asfalt/szuter - 66%/33%

Okrążenie toru z Antonem Marklundem

Lista startowa - link

Relacja - livestream (nie dostępny w Polsce) Niedziela 14.00 na żywo
Polsat Sport Extra- Poniedziałek 13.50
Polsat Sport News - Wtorek 15.07

Prognoza pogody 
Sobota
21°C, wiatr 13 km/h, wilgotność 65%
Prawdopodobieństwo opadów:
9-12 - 5%
12-15 - 5%
15-18 - 5%
18-21 - 5%

Niedziela
21°C, wiatr 13 km/h, wilgotność 59%
Prawdopodobieństwo opadów:
9-12 - 5%
12-15 - 5%
15-18 - 5%
18-21 - 5%

Harmonogram zawodów

Sobota
10.00 - trening
14.00 - bieg 1 i 2

Niedziela

8.30 - rozgrzewka

10.00 - bieg 3 i 4

14.00 - półfinały i finał

16.20 - D1,D2, Twingo - półfinały i finał

Strona toru
circuitloheac.com

Źródła
rallycrossrx.com

Extreme Rallycross

Mimo, że rallycross jest dosyć starą dyscypliną, jej rozwój nastąpił dopiero nie dawno. Zaowocowało to utworzeniem w 2011 roku serii Global Rallycross, a trzy lata później Rallycrossowych Mistrzostw Świata. Po tym, jak sport ten zawitał do Ameryki Północnej i Europy, przyszła kolei na Australię. W ten weekend w Brisbane zostanie rozegrany pierwszy sezon Australijskiej serii Extreme Rallycross.

Formuła zawodów nie odbiega zbytnio od tej znanej z WRX lub GRC. Kierowcy będą rywalizować po specjalnie przygotowanych do tego celu trasach o asfaltowo-szutrowej nawierzchni. Podczas każdego wyścigu będą musieli pokonać Joker lap, który w zaleźności od obiektu będzie krótszy lub dłuższy, niż standardowa nitka toru. W razie falstartu, kierowca, który go popełnił, będzie musiał dwukrotnie przejechać joker lap, lub nie pojedzie nim ani razu. Zawodnicy będą rywalizować w trzech kategoriach:
 - 4WD - samochody z napędem na cztery koła, z silnikiem turbodoładowanym
- 2WD - samochody z napędem na dwa koła, z silnikiem wolnossącym
- Supercars Lites - Fordy Fiesty przygotowane przez Olsbergs MSE, znane z GRC Lites oraz RX Lites.

Format
Trening - składać się będzie z kilku 4-okrążeniowych wyjazdów, podczas których kierowcy będą zapoznawać się z torem oraz dopracowywać ustawienia samochodu. Każdy zawodnik  będzie miał do dyspozycji kilka przejazdów.
Kwalifikacje - każdy kierowca w czasie kwalifikacji będzie mógł zrobić kilka indywidualnych 4-okrążeniowych wyjazdów, podczas których będzie walczył o jak najlepszy czas.
Biegi - Podczas każdej rundy będą rozgrywane 3 lub 4 biegi. W każdym z nich startować będzie 5 kierowców, a wyścig będzie trwał 4 okrążenia. 
Półfinały - W każdym półfinale startuje sześciu kierowców, a trzech pierwszych na mecie zawodników awansuje do finału. Wyścig trwa 6 okrążeń.
Wyścig ostatniej szansy - startują w nim wszyscy kierowcy, którzy nie zakwalifikowali się do finału. Dystans wyścigu wynosi 4 okrążenia, a dwóch pierwszych zawodników awansuje do finału. 
Finał - Startuje w nim ośmiu kierowców, wyścig trwa osiem okrążeń. Zawodnik, który wygra finał, zostaje zwycięzcą całych zawodów.

Punktacja
Punkty przyznawane są za pozycje zajmowaną przez kierowcę po biegach oraz po wyścigu finałowym. Po biegach punktowane jest 20 najlepszych miejsc według klucza 20-19-18-17-16-15-14-13-12-11-10-9-8-7-6-5-4-3-2-1. W finale obowiązuje natomiast punktacja 10-8-6-5-4-3-2-1. Za wyścigi półfinałowe oraz wyścig ostatniej szansy punkty nie są przyznawane. 

Kalendarz
Tegoroczny sezon będzie składał się z siedmiu rund rozgrywanych na czterech róźnych torach w Australii. Pierwsza runda rozegrana zostanie 5 września na Lakeside International Raceway, ostatnia natomiast 20 lutego na Sydney Motorsport Park.
4-5 września Lakeside International Raceway, Brisbane
25-26 września Calder Park Raceway, Melbourne
30-31 października Sydney Motorsport Park, Sydney
13-14 listopada Lakeside International Raceway, Brisbane
11-12 grudnia Adelaide Showgrounds, Adelaide
15-16 stycznia Calder Park Raceway, Melbourne
19-20 lutego Sydney Motorsport Park, Sydney

strona serii

Legendy Rallycrossu: Martin Schanche

Martin Schanche urodził się 1 stycznia 1945 roku w Trondheim. Swoją młodość spędził w Leirpollskogen w Tana. Przygodę z motosportem rozpoczął dosyć późno, bo w wieku 27 lat. Po trzech latach startów, w 1975 roku odniósł swój pierwszy duży sukces, zajmując drugie miejsce w Mistrzostwach Norwegii w wyścigach na lodzie. 

W 1977 roku Schanche zadebiutował w Rallycrossowym Pucharze Europy podczas rundy na Włoskim torze Gropello-Cairoli. Kierowcę zaprosiło do startu w zawodach dwóch Norweskich zawodników, Per Engseth oraz Einar Sande. Podczas zawodów Rallypista Santo Spirito kierowca jadący Fordem Escortem RS 1800 wypadł z toru, a następnie stoczył zacięty pojedynek z Andym Bentzą, którego ostatecznie wypchnął na trawę. Po zawodach sędziowie zdecydowali się wykluczyć Martina Schanche z wyników. W kolejnym sezonie Norweg zaliczył pełny sezon, zdobywając 131 punktów, co pozwoliło mu na zdobycie Pucharu Europy. Rok później znów był najlepszy, zawody zyskały natomiast rangę Mistrzostw Europy. W 1980 roku był drugi, przegrywając tytuł o 4 punkty ze Szwedem, Per-Inge Walfridssonem. W kolejnym sezonie zdobył swój drugi tytuł Mistrza Europy. Następny rok przyniósł mu drugie miejsce - Franz Wurz zdobył wtedy o 3 punkty więcej. W 1983 był czwarty, a w 1984 ponownie pierwszy. W kolejnym sezonie Matti Alamäki pokonał Norwega o 6 punktów. Następny rok Schanche zakończył drugim miejscem w klasyfikacji generalnej, a w 1987, prowadząc Forda RS200, zajął szóste miejsce. 

Kolejne trzy sezony Schanche ukończył na trzecim miejscu. W 1991 dorzucił kolejny tytuł mistrzowski do kolekcji. Rok później był 4. W 1993, gdy doszło do zmian przepisów i grupę B zastąpiły samochody Grupy A, Schanche ukończył sezon na piątym miejscu. W następnym sezonie był drugi, przegrywając z Kennethem Hansenem. Rok później wziął rewanż na Szwedzie, zdobywając swój piąty tytuł mistrza Europy. Rok 1996 ukończył na 9 miejscu, a w następnym zajął 3 pozycję, podobnie jak rok później. Sezon 1999 zakończył na 11 miejscu, w 2000 na 5, a w 2001 na 4. Był to jego ostatni sezon w Mistrzostwach Europy. Trwające przez wiele lat sukcesy Norwega zaowocowały nadaniem mu pseudonimu Mr Rallycross.

Martin Schanche ma na swoim koncie także starty w 24-godzinnym wyścigu w Le Mans. Po raz pierwszy pojawił się na Circuit de la Sarthe w 1985 roku jako kierowca ekipy Strandell Porsche, załoga jednak nie wystartowała w wyścigu. Norweg powrócił do Le Mans już w następnym roku. Zawody jednak ponownie nie były udane - ekipa Team Lucky Strike Schanche Racing zakończyła swój udział w rywalizacji już po pierwszym okrążeniu. W 1987 załoga Norweskiego zespołu przejechała 5 okrążeń. W 1988 roku zespół, w którego barwach wystartowali Martin Schanche, Robin Smith oraz Robin Donovan, ukończyła wyścig na 25 pozycji i 16 w klasie C1. 

Po zakończeniu kariery w motosporcie Martin Schanche został politykiem Partii Postępu w Gminie Frogn. W roku 2003 w trakcie debaty w Drammen Mr. Rallycross uderzył w policzek Torgeira Micaelsena z Partii Pracy po tym, jak ten nazwał go tchórzem. Sytuacja wywołała duże poruszenie i była często komentowana w Norweskim radiu.

W 2006 roku dzięki swojemu doświadczeniu Schanche został zatrudniony w firmie Prodrive jako konsultant przy pracach nad Subaru Imprezą WRC. Norweg w trakcie swoich startów w rallycrossie sam pracował nad skrzynią biegów i dyferencjałem. Obecnie jest natomiast szefem firmy, która przygotowuje części do samochodów rajdowych i rallycrossowych marki Mitsubishi oraz współpracuje z Sinus Motor Consept. 

Martin Schanche mieszka teraz w Drøbak wraz ze swoją żoną Niemieckiego pochodzenia, Birgit, oraz córką, Melissą. Norweg ma także dwójkę dzieci z poprzedniego małżeństwa, córkę Elisabeth oraz syna Martina Juniora.

Norweg od wczesnych lat posiada licencję pilota helikoptera i często lata własnym śmigłowcem. W 2000 uczestniczył w wypadku w którym ranna została jego córka.

 Źródła
wikipedia.org
schanche.com
rallycross.com
erc24.com

Justin Wilson nie żyje

Wczoraj w szpitalu w Pensylwanii zmarł Brytyjski kierowca IndyCar, Justin Wilson. Zawodnik doznał poważnych obrażeń głowy w wyniku wypadku, do jakiego doszło w trakcie 500-milowego wyścigu w Pocono. Pod koniec wyścigu Sage Caram stracił panowanie nad swoim bolidem i uderzył w bandę. Kawałek nosa z bolidu Carama uderzył Wilsona w głowę. Kierowca stracił przytomność i uderzył w bandę. Został on przetransportowany do szpitala, lecz pozostawał w śpiączce, a jego stan określany był jako krytyczny. Zmarł na drugi dzień w wieku 37 lat. 

Justin Wilson został w 2001 roku mistrzem Formuły 3000 stanowiącej przedsionek Formuły 1. Mimo tego sukcesu, ze względu na swój wzrost (192 cm) nie udało mu się znaleźć posady w F1. W 2003 roku zespół Minardi przygotował większy bolid i zatrudnił Wilsona. Brytyjczyk dobrze się prezentował na tle swojego partnera, Josa Verstappena. Na 5 ostatnich wyścigów sezonu został ściągnięty do Jaguara, gdzie zastępował  Antonio Pizzonię. W GP USA zajął ósme miejsce zdobywając 1 punkt.

Na kolejny sezon Justin Wilson nie znalazł posady w F1 i rozpoczął starty w Champ Car. W latach 2006-2007 wywalczył tytuł wicemistrza serii. W 2008 seria Champ Car połączyła się z IndyCar. Podczas startów w nowej serii Wilson wywalczył 3 zwycięstwa, a jego najlepszym wynikiem w słynnym wyścigu Indianapolis 500 było 5 miejsce w 2013 roku. 

Zapowiedź rundy w Norwegii

Ósma tegoroczna runda Rallycrossowych Mistrzostw Świata rozegrana zostanie w Norweskiej wsi Hell. Państwo słynie z pięknych krajobrazów, wyrzeźbionych przez lodowce fiordów oraz subpolarnych lasów. Regiony te zamieszkane były niegdyś przez Wikingów - Skandynawskich wojowników znanych z dalekich wypraw morskich. Miały one przeważnie charakter handlowy, osadniczy lub łupieżczy. Podróże Wikingów sięgały Morza Czarnego, Kaspijskiego, Grenlandii i Ameryki Północnej na 500 lat przed odkryciem jej przez Krzysztofa Kolumba. Wbrew popularnym opiniom powstałym na podstawie XIX-wiecznych rysunków hełmy Wikingów nie posiadały rogów. Ich ubrania były natomiast skromne, mające zapewniać ciepło i wygodę. O pozycji społecznej i bogactwie świadczyła natomiast noszona biżuteria. Podstawowym wyposażeniem na bitwę był hełm, tarcza, miecz lub topór, a także włócznia i łuk lub kusza. Wikingowie rzadko korzystali z koni. Ich główną siła była piechota. Prowadzili oni także bitwy morskie przywiązując swoją łódź do atakowanego statku i walcząc z jego załogą.

Obecnie Norwegię zamieszkuje ponad 8 mln ludzi, z czego 352 osoby żyją w niewielkiej wsi Hell. Miasto dzięki swej nazwie (słowo hell w języku angielskim oznacza piekło) zyskało dużą popularność wśród turystów. Co roku w miejscowości organizowany jest festiwal muzyki bluesowej Blues in Hell. W 2011 zorganizowano tutaj po raz pierwszy rundę Rallycrossowych Mistrzostw Europy. W 2014 roku obiekt znalazł się w kalendarzu Mistrzostw Świata. Zwycięstwo odniósł wtedy jadący Fordem Fiestą Reinis Nitišs.

Podczas rundy w Hell wystartuje 23 kierowców walczących o punkty w klasyfikacji mistrzostw Świata. Obok kierowców rywalizujących w pełnym sezonie pojawi się kilku gościnnie startujących Skandynawskim zawodników. Szwed Mats Öhman wystartuje za kierownicą Volvo S40. Daniel Holten pojedzie dla zespołu Eklund Motorsport, który przygotował na te zawody Volkswagena Beetle'a. Henning Solberg wystartuje Fordem Fiestą ekipy Olsbergs MSE. Alexander Hvall będzie rywalizował Citroënem DS3, natomiast Ole Kristian Temte przygotował Citroëna C4. Alx Danielsson powraca tym czasem po nieobecności w Kanadzie do zespołu ALL-INKL.COM.

W biegach eliminacyjnych dołączy do nich 23 zawodników walczących w Mistrzostwach Europy. W Touring Cars zgłosiło się 19 zawodników. W WRX Lites ujrzymy natomiast 12 kierowców, w tym także dwóch reprezentantów Polski, Krzysztofa Hołowczyca i Martina Kaczmarskiego.

Przed Norweską rundą w klasyfikacji generalnej prowadzi Petter Solberg z dorobkiem 176 punktów. Drugi jest Andreas Bakkerud, który zgromadził ich 130 - o 6 więcej od Johana Kristofferssona. Kolejne dwie pozycje zajmują kierowcy zespołu Peugeot-Hansen, Timmy Hansen ze 122 punktami oraz Davy Jeanney ze 115.

Lokalizacja - Hell, Nord-Trøndelag, Norwegia
Data - 23 sierpnia
Długość toru - 1019 m
Szerokość - 15 m
Asfalt/szuter - 63%/37%

Okrążenie toru z Timmym Hansenem

Lista startowa - link

Relacja - livestream (nie dostępny w Polsce) Niedziela 14.00 na żywo

Polsat Sport Extra - Niedziela 23.30
Polsat Sport News - Poniedziałek 11.07
Polsat Sport Extra - Wtorek 13.30
Polsat Sport News - Środa 7.07
Polsat Sport Extra - Czwartek 9.10

Prognoza pogody 
Sobota
27°C, wiatr 11 km/h, wilgotność 45%
Prawdopodobieństwo opadów:
9-12 - 5%
12-15 - 5%
15-18 - 5%
18-21 - 5%

Niedziela
27°C, wiatr 13 km/h, wilgotność 50%
Prawdopodobieństwo opadów:
9-12 - 5%
12-15 - 5%
15-18 - 5%
18-21 - 5%

Harmonogram zawodów
Piątek
16.00 - Norwegian National Class - bieg 1, 2 i 3

Sobota
10.30 - trening
13.00 - bieg 1 i 2

17.00 - RX Lites, Touring Cars - bieg 3

Niedziela

8.30 - rozgrzewka

10.00 - Supercars - bieg 3

11.00 - Supercars - bieg 4

13.45 - półfinały

15.00 - finały 

Strona toru
hellrx.com

Źródła
rallycrossrx.com

Zapowiedź rundy w Waszyngtonie

Waszyngton D.C to wszystkim dobrze znana stolica Stanów Zjednoczonych Ameryki. Założone 16 lipca 1790 roku stanowiło odrębną jednostkę autonomiczną, zaś w 1871 włączono je do Dystryktu Kolumbii. Według prawa nosi nazwę stanu, jednakże znane jest raczej jako Waszyngton D.C.

Obszar Metropolitalny Waszyngtonu, którego Dystrykt Kolumbii jest częścią, liczy 5,3 miliona ludzi i stanowi siódmy pod względem wielkości obszar metropolitalny w kraju. W samym mieście stale zamieszkuje 599 657 ludzi, zaś liczącząc osoby dojeżdżające do pracy, liczba ta wzrasta do ponad miliona.

Mówiąc o mieście grzechem byłoby nie wspomnieć o jego ciekawych miejscach, a w szczególności - Białym Domu. Na mocy dokumentu o nazwie Act of Congress, podpisanego w 1790 r. przez prezydenta Waszyngtona, rząd federalny miał rezydować w okręgu, którego powierzchnia nie będzie przekraczała dziesięciu mil kwadratowych u wybrzeży rzeki Potomack. Prezydent wraz z architektem miejskim Pierre'em L'Enfantem wybrali miejsce, w którym miał powstać budynek. Rozpisany konkurs wygrał projekt autorstwa Jamesa Hobana. Prace rozpoczęto w październiku 1792 r., a uroczyste oddanie do użytku nastąpiło w 1800. Pierwszym prezydentem, który w nim zamieszkał, był John Adams. Od tego czasu każda następna para prezydencka dokonywała własnych zmian w wystroju budynku. Obecna nazwa nadana została 14 września 1901 r. przez prezydenta Theodore'a Roosevelta. Wcześniej nazywany był Pałacem Prezydenckim, Domem Prezydenckim i Siedzibą Władz Wykonawczych.

Nad Kingman Lake, jeziorem łączącym się z obu stron z Anacosita River, która z kolei wpada do rzeki Potomak, leży RFK Stadium lub też Robert F. Kennedy Memorial Stadium. Jest to wielofunkcyjny stadion, wykorzystywany głównie do zawodów piłki nożnej i baseballa. Stadion może pomieścić 56 692 tysięcy widzów, a koszt jego budowy sięgnął 20 milionów dolarów. Pierwszy mecz na owym obiekcie rozegrano 1 listopada 1961.

Jednak fanów motorsportu nie interesuje to, co dzieje się wewnątrz stadionu, a na jego parkingu, tutaj bowiem ulokowany jest tor, na którym rozegrana zostanie kolejna runda Global Rallycross Championship. Obiekt o długości 0.98 mili składa się z dziewięciu zakrętów. Układ toru różni się od tego, który znamy z zeszłego roku - można wręcz z całą stanowczością stwierdzić, że nie będzie miał z tamtą nic wspólnego. Jego umiejscowienie, mimo że na parkingu przed RFK Stadium, również będzie różne od tego sprzed roku. Ciekawym i z pewnością efektownym elementem będzie ziemna rampa, będąca wręcz częścią siódmego zakrętu - prawego łuku.

Lokalizacja - Waszyngton D.C., Dystrykt Kolumbii, USA
Data - 14-15 sierpień
Długość toru - 0.980 mi/1.577 km

Szerokość - bd

Asfalt/szuter - bd

Rok temu podczas rundy w Waszyngtonie najwyższe laury zdobył Patrik Sandell, drugi był Nelson Piquet Jr., trzeci zaś Joni Wiman - wszyscy za kierownicami Fordów Fiest. Czy w tym roku Szwed ponowi swe osiągnięcie? Nie możemy tego wykluczyć. Trzeba jednak pamiętać o dwu rzeczach - pierwszą jest zupełnie inna charakterystyka tegorocznego toru, drugą zaś sam fakt dyscypliny z jaką mamy do czynienia, bowiem w rallycrossie nie raz byliśmy już świadkami niespodziewanych rozwiązań. Z pewnością silni będą Ken Block, kierowcy Olsberga i dwójka Volskwagena. Osobiście też liczę na dobry występ Jeffa Warda, który podczas wyścigów w Daytonie pokazała się z bardzo obiecującej strony. Jednakże, jak napisałem, pamiętajmy, że w tym sporcie zdarzyć może się zupełnie wszystko.

Lista startowa - Supercars

W stawce kierowców zaszły zmiany. Znany nam z rundy na Daytonie szkocki, utytułowany kierowca motocyklowy Jeff Ward powraca za kierownicę Fiesty, tym razem jednak zastąpi on Briana Deegana w Chip Ganassi Racing. Widziany już w pojedynczych rundach, ostatnio podczas X-Games w Austin, Chevrolet Sonic powróci, a za jego kierownicą ponownie zasiądzie Pat Moro. Zobaczymy też amerykańskiego kierowcę Indy Lights, Logana Gomeza. Dwudziestosześciolatek zasiądzie za sterami Fiesty zespołu Royal Purple Racing. Nie zobaczymy też kierowców Subaru.

Chip Ganassi Racing (USA) - Ford Fiesta

#00 Steve Arpin (CAN)

 #360 Jeff Ward (SCT)

SH Racing Rallycross (USA) - Ford Fiesta

#07 Nelson Piquet Jr. (BRA)

  

Bryan Herta Rallysport (USA) - Ford Fiesta

#14 Austin Dyne (USA)

  

#18 Patrik Sandell (SWE)

  

  

Olsbergs MSE (SWE) - Ford Fiesta
#31 Joni Wiman (FIN)
#93 Sebastian Eriksson (SWE)

  

    

Volkswagen Andretti Rallycross (USA) - VW Beattle

#34 Tanner Foust (USA)

#77 Scott Speed (USA)
  

Hoonigan Racing Division (USA) - Ford Fiesta

#43 Ken Block (USA)

  

  

PMR Motorsports (?) - Chevrolet Sonic

#59 Pat Moro (USA)

Royal Purple Racing (USA) - Ford Fiesta

#77 Logan Gomez (USA)

Lista GRC Lites

   
Relacja:

NBC Sports - Sobota, godzina 15.00 (GMT-4), 21:00 (UTC+1) - SuperCars

NBC Sports - Środa, godzina 16:30 (GMT-4), 22:30 (UTC+1) - GRC Lites

Harmonogram zawodów - GMT-4/UTC+1

Piątek

11.35/17.35 - Trening - Supercars

12.45/18.45 - Trening - Lites

13.55/19.55 - Ostatni trening - Supercars

15.05/21.05 - Ostatni trening - Lites

16.15/22.15 - Kwalifikacje - Supercars

17.15/23.15 - Kwalifikacje - Lites

17.55/23.55 - Heaty 1A-1B - Supercars

18.40/24.40 - Heaty 1A-1B - Lites

Sobota

10.20/16.20 - Rozgrzewka - Supercars

10.50/16.50 - Rozgrzewka - Lites

11.55/17.55 - Heaty 2A-2B - Supercars

12.40/18.40 - Heaty 2A-2B - Lites

13.10/19.10 - Półfinały - Supercars

13.55/19.55 - LCQ - Lites

14.25/20.25 - LCQ - Supercars

14.50/20.50 - Finał - Lites

15.25/21.25 - Finał - Supercars

Prognoza pogody 

Piątek

do 29°C, wiatr 6km/h, wilgotność 35%

Prawdopodobieństwo opadów:

7-10 - 0%

10-13 - 0%

14-17 - 0%

Sobota

do 33°C, wiatr 13 km/h, wilgotność 44%

Prawdopodobieństwo opadów:

8-11 - 0%

11-14 - 0%

14-17 - 0%

Strona toru
brak

Źródła

http://www.redbullglobalrallycross.com

en.wikipedia.org

Zapowiedź rundy w Kanadzie

Po raz pierwszy w tym sezonie Rallycrossowe Mistrzostwa Świata opuszczają Europę. Kolejnym przystankiem w kalendarzu jest Kanadyjskie miasto Trois-Rivières. Kraj zamieszkany jest przez potomków Angielskich oraz Francuskich kolonizatorów a także rdzenną ludność należąca do plemion Indian oraz Inuitów. Ulubionym sportem Kanadyjczyków jest hokej. Według badań przeprowadzonych w 2004 roku 1 650 000 ludzi uprawia tą dyscyplinę. Dzięki temu kraj osiąga spore sukcesy w sporcie wyczynowym. Aż 7 Kanadyjskich miast posiada drużynę w NHL - najbardziej prestiżowej lidze hokejowej. Reprezentanci Kanady 9 razy sięgali po złoty medal Igrzysk Olimpijskich oraz 19 razy po Mistrzostwo Świata.  Wśród letnich dyscyplin największą popularnością cieszy się Lacrosse. Jest to zespołowa gra polegająca na umieszczeniu piłki w bramce za pomocą trójkątnej rakiety. Wymyślona została przez Indian, którzy grali w drużynach liczących od 100 do 1000 zawodników. Boisko mogło mieć nawet kilka kilometrów długości. Zawody trwały zwykle od zmierzchu do świtu, lecz czasem przeciągały się do dwóch, a nawet trzech dni. Po przywiezieniu koni do Ameryki Północnej Indianie wykorzystywali je czasem w trakcie gry. Jako bramki służyły naturalne obiekty - drzewa, skały.

Powróćmy jednak do współczesności. Miasto Trois-Rivières znajduje nad rzeką Świętego Wawrzyńca. Bierze ona swój początek w jeziorze Ontario i uchodzi do Zatoki Świętego Wawrzyńca. Umożliwia ona żeglugę między Oceanem Atlantyckim i Wielkimi Jeziorami. Posiadacze łodzi mogą dzięki niej dostać się z Trois-Rivières do oddalonego o 140 km Montrealu. Miasto to corocznie gości Grand Prix Formuły 1. Z wiele dramatycznych wyścigów na Circuit Gilles Villeneuve w pamięci Polskich kibiców zapewne najbardziej utkwił ten w 2008 roku, kiedy to swoje pierwsze zwycięstwo w F1 odniósł Robert Kubica.

Drugą po Formule 1 serią o randze Mistrzostw Świata goszczącą w Kanadzie jest WRX. Zawody rozgrywane są na ulicznym torze Circuit Trois-Rivières.  Obiekt powstał w 1967 roku kiedy to Club Autosport Mauricien (CAM) postanowił zorganizować Grand Prix de Trois-Rivières wzorowany na słynnym GP Monaco. Główną rolę w projekcie odegrali Jean E. Ryan, Leon Dufour oraz Yves Girard, którzy zorganizowali trzydziesto-osobowy komitet organizacyjny. Zawody odniosły duży sukces wpisując miasto w kalendarz wielu serii wyścigowych. Od tego czasu doszło do kilkukrotnej zmiany konfiguracji toru. Najniezwyklejszym elementem obiektu jest z pewnością przejazd przez wąską bramę Porte Duplessis znajdującą się za 3 zakrętem.  Na ulicach miasta gościło wiele prestiżowych serii - Can-Am, Trans-Am, Grand Am Rolex Sport Car Series czy American Le Mans Series a także juniorska seria Formuła Atlantic. W 2014 roku obiekt znalazł się w kalendarzu nowo utworzonych Rallycrossowycg Mistrzostw Świata. Rozgrywany po zmierzchu finał wygrał Petter Solberg.

Lista startowa tegorocznej rundy obejmuje 21 kierowców. Po nieobecności w Niemczech do rywalizacji powraca Liam Doran. Trzeci występ w tym sezonie zaliczy Tanner Foust walczący na co dzień w GRC. W zespole ALL-INKL.COM wystartuje Tommy Rustad zastępujący podczas tej rundy Alexandra Danielssona. Zmiany dokonała także ekipa World RX Team Austria, w której Maxa Puchera zastąpi jego rodak, Chris Brugger. Za kierownicą dwóch Mini zespołu JRM Racing zasiądzie natomiast mistrz Kanadyjskiej serii NASCAR z 2014 roku, LP Dumoulin, oraz dwukrotnie trzeci w klasyfikacji generalnej Champ Car Patrick Carpenter. W zeszłym roku Kanadyjczyk zaliczył swój debiut w WRX awansując do finału podczas rundy w Kanadzie.

Liderem klasyfikacji generalnej po zawodach w Szwedzkim Höljes pozostaje Petter Solberg. Ma on na swoim koncie już 159 punktów. Drugą pozycję ze stratą 44 punktów zajmuje Johan Kristoffersson. Zaledwie 2 punkty do Szwedzkiego kierowcy traci Andreas Bakkerud. Timmy Hansen ma na swoim koncie 104 punkty, a Reinis Nitišs uzbierał ich do tej pory 96.

Lokalizacja - Trois-Rivières, Québec, Kanada
Data - 7-8 sierpnia
Długość toru - 1351 m
Szerokość - 10 - 19 m
Asfalt/szuter - 59%/41%

Okrążenie toru z Antonem Marklundem

Lista startowa - link

Relacja - livestream (nie dostępny w Polsce) Sobota 24.00 na żywo
Polsat Sport Extra - Poniedziałek 21.15

Prognoza pogody 
Piątek
21°C, wiatr 11 km/h, wilgotność 66%
Prawdopodobieństwo opadów:
9-12 - 5%
12-15 - 5%
15-18 - 5%
18-21 - 5%

Sobota
22°C, wiatr 14 km/h, wilgotność 72%
Prawdopodobieństwo opadów:
9-12 - 10%
12-15 - 5%
15-18 - 20%
18-21 - 20%

Harmonogram zawodów
Piątek
czas miejscowy (czas polski)
13.00 (19.00) - trening 1
14.25 (20.25) - trening 2
16.00 (22.00) - bieg 1
19.00 (01.00) - bieg 2

Sobota
12.15 (18.15) - rozgrzewka
13.00 (19.00) - bieg 3
15.00 (21.00) - bieg 4
17.00 (23.00) -  RX Lites półfinały
19.00 (01.00) - RX półfinały i finał, RX Lites finał

Strona toru
gp3r.com

Źródła
rallycrossrx.com